Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Και τι κάνουμε εμείς όταν βρισκόμαστε σε οικονομικό και εργασιακό αδιέξοδο; Ο ένας προσπαθεί να πείσει τον άλλον να πάμε να μείνουμε επιτέλους Ρόδο (εγώ είμαι ο ένας, από την Ρόδο έρχομαι και στην κορφή κανέλα), που θα μένουμε στο σπίτι μου, που θα έχουμε την αυλή μας να χαίρεται και το παιδί και το σκυλί μας, και που υπάρχουν δουλειές για μας εκεί (ειδικά για μένα που το επάγγελμα της διακοσμήτριας θέλει και γνωριμίες κι εδώ στην Χαλκίδα δεν τις έχω) και που θα μας νταντεύει η μαμά μου το μωρό για να μπορώ να δουλεύω και εμένα μέχρι να γεννήσω. Που θα είναι δίπλα η κλινική για να πάω να γεννήσω δίχως να φοβάμαι ότι θα μου βγει το μωρό κάπου στα μέσα της εθνικής, ή κάπου στο λόφο του Λυκαβητού ψάχνοντας το ΕΛΕΝΑ, και λέω και λέω και σταματημό δεν έχω. Ο άλλος πάλι, προσπαθεί να πείσει τον έναν να κάνουμε άλλη μια τελευταία προσπάθεια έναν χρόνο και να μείνουμε Χαλκίδα (ο Μάκης είναι ο άλλος, που παραλία Χαλκίδας δώσε του και την ψυχή του πάρε) που μένουμε σε ωραίο διαμέρισμα κοντά στη θάλασσα και είμαστε μακριά από τους γονείς μας ενώ στη Ρόδο θα μένουμε κοντά στους δικούς μου, που η Χαλκίδα είναι κοντά στην Αθήνα και όπου και να θέλουμε να πάμε παίρνουμε το αμάξι μας και πάμε δίχως να το σκεφτούμε και πολύ, ενώ στη Ρόδο θα θέλουμε αεροπλάνο ή καράβι, που δεν θα χρειάζεται να μπούμε στον κόπο της μετακόμισης που είναι κι αυτό ένα έξοδο και να μην το ξεχνάω, και λέει κι αυτός τα δικά του και απόφαση δεν παίρνουμε.

Σ’ αυτό το σημείο έχω κάτι να πω για να μην με περάσει και κανείς για καμιά κακίστρω, και αυτό είναι ότι φέτος τελειώσαμε την δεύτερη προσπάθεια διάρκειας ενός χρόνου που μου έχει ζητήσει ο Μάκης για να μην πάμε Ρόδο. Στο μεταξύ οι καριέρες μας δεν έχουν πάει πουθενά και έχουμε πάει εγώ είκοσι εννιά και ο Μάκης τριάντα ένα. Περιμένουμε τρίτο μέλος στην οικογένειά μας, δεν ξέρουμε τι εστί αυτό (από θέμα οικονομικό, δουλειάς δικιάς μου, κ.ο.κ) και δεν είμαστε σε καμιά  θέση να ρισκάρουμε τίποτα, γιατί ήμαστε ήδη χρεωμένοι, όπως άλλωστε και η μισή Ελλάδα. Πιστεύω πως είναι καιρός να πάμε έστω για κάποια χρόνια σε κάτι πιο σίγουρο –και για μένα αυτό είναι η Ρόδος – , να αρχίσουμε να ξεχρεώνουμε σιγά σιγά και να δοκιμάσουμε και κάτι άλλο. Τόσα χρόνια δεν μας έχει πάει ρε παιδί μου η Χαλκίδα, μπορεί να μας πάει η Ρόδος. Ποιος το ξέρει; Άσε που θα μου αρέσει και παραπάνω εκεί τουλάχιστον σ’ αυτή την περίοδο της ζωής μου. Το κακό είναι ότι έχω είδη μπει στην διαδικασία να οραματίζομαι τα πάντα για το πώς θα είναι εκεί. Ακόμα και την διακόσμηση του σπιτιού, του μωρουδιακού δωματίου, το τι θα μπορώ να κάνω στην Ρόδο επαγγελματικά, το πώς θα βλέπω τον σκύλο στην αυλή. Όλα με απόλυτη λεπτομέρεια! Πάντα το κάνω αυτό και στις όμορφες μου σκέψεις, αλλά και στις κακές δυστυχώς.

Αλλά δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε σ’ αυτό το θέμα με τίποτα, οπότε πάντα καταλήγουμε στο μηδέν, κι εγώ να νιώθω τα δάκρυα να ανεβαίνουν στα μάτια μου γιατί νιώθω πως ο Μάκης μου σβήνει τα όνειρά μου με μια γομολάστιχα και περιμένει κι από πάνω να συμφωνήσω μ’ αυτή του την κίνηση για να μην νιώθει και κακός. Ο Μάκης πάλι το βλέπει πως απλά είμαι σαν μωρό που του παίρνουν το παιχνίδι του και κλαίει. Και εγώ ερωτώ. Έστω πως όντως είμαι απλά ένα μωρό που κλαίει γιατί κάποιος του παίρνει το παιχνίδι του. Πρώτο ερώτημα: με ποιο δικαίωμα μου παίρνει το παιχνίδι μου; Δεύτερο ερώτημα: γιατί μου το παίρνει για δεύτερη φορά; Τρίτο και τελευταίο ερώτημα: δεν βλέπει ότι με το να μου παίρνει το παιχνίδι μου δεν βγαίνει τίποτα καλό; Μήπως είμαι πολύ καλή και αφήνω να μου παίρνει το παιχνίδι μου;

Μην συνεχίσω με τις ερωτήσεις. Και να μου τις απαντήσετε, ο Μάκης δεν ακούει! Ευτυχώς που φέτος οι συζητήσεις αυτές δεν έχουν πάρει ακόμα μορφή καυγάδων. Δεν λέω πως είναι οι πιο εύκολες και ευχάριστες, αλλά τουλάχιστον είμαστε μια χαρά αγαπημένοι και καθόλου μα καθόλου τσακωμένοι. Η αλήθεια είναι πως νιώθω ότι είναι σχεδόν έτοιμος να πειστεί και πως αρχίζει να με καταλαβαίνει περισσότερο ή απλά καταλαβαίνει πως έχουν στενέψει τα περιθώρια. Νομίζω ότι βρίσκεται στα πρόθυρα να πει το μεγάλο ναι, αλλά το κρατάει για το τέλος μήπως και βρεθεί κάτι αργότερα και μετά δεν μπορεί να το πάρει πίσω. Ελπίζω να τελειώσει γρήγορα αυτή η κατάσταση, γιατί και έχω αρχίσει να βαριέμαι που δεν κάνω τίποτα όλη μέρα και έχω αρχίσει να αγχώνομαι και κάπως. Θέλω να ξέρω τι θα κάνουμε (βασικά θέλω να ξέρω ότι θα πάμε Ρόδο, αλλά τέλος πάντων), για να μπορώ να το οραματιστώ. Έτσι μόνο ηρεμώ και χαλαρώνω. Τι να κάνουμε; Ο καθένας με τα χούγια του …

Τα συζητήσαμε από δω, τα συζητήσαμε από κει. Φωνάξαμε, θυμώσαμε, έκλαψα και τέλος μου ήρθε η φαεινή ιδέα να κάνουμε μια συμφωνία. Έτσι λίγο πριν να αρχίσουμε να κρατάμε μούτρα και να ξεχνάμε τις αγάπες και τα χάδια (έτσι δηλαδή όπως ξεκινήσαμε αυτές τις συζητήσεις), η κατάσταση έληξε. Η συμφωνία είχε ως εξής: θα μείνουμε για ακόμη δύο χρόνια στην Χαλκίδα και όταν λήξουν αυτά τα δύο χρόνια, αν ακόμα το θέλω θα πάμε να μείνουμε στην Ρόδο, δίχως ερωτήσεις, δίχως συζητήσεις, δίχως κλάματα, δίχως μα και ξε-μα. Θα μείνουμε σε ένα σπίτι μικρό που έχουν οι γονείς του Μάκη λίγα λεπτά έξω από την Χαλκίδα, θα το φτιάξουν για να μπορεί να μείνει εκεί κάποιος μόνιμα και θα πάμε να μείνουμε εκεί με το που φτιαχτεί. Εγώ μετά τη γέννα δεν θα δουλεύω, αλλά θα νταντεύω το μωρό μας τα πρωινά και αν τελικά μου κάτσουν και μερικά φροντιστήρια το απόγευμα και καμιά γραφιστική δουλειά από το σπίτι, καλώς, αλλιώς σαν και πρώτα. Ο Μάκης βρήκε μια καλή δουλειά προγραμματιστή σε μια εταιρεία εδώ στην Χαλκίδα, οπότε για την ώρα όλα κομπλέ. Δεν πάμε από τώρα εκεί που ήθελα, αλλά αν συνεχιστούν τα πράγματα όπως μέχρι στιγμής, σε δύο χρόνια την κάνουμε για Ρόδο. Μέχρι τότε θα είμαι μια καλή μανούλα. Δεν είναι και άσχημη συμφωνία. Τι λέτε;

Advertisements

Πολύ ηρεμία έπεσε και εμείς με κάτι τέτοια αγχωνόμαστε. Καλοκαίρι, δίχως λεφτά, δίχως να βλέπουμε τι ακριβώς δουλειά θα μπορούσαμε να κάνουμε τον χειμώνα (ποιος να με πάρει εμένα έγκυο τώρα; Μόνο χωρίς ασφάλεια, αλλά κάτι είναι κι αυτό). Ξεκινάμε λοιπόν να στέλνουμε βιογραφικά και να ψάχνουμε στις αγγελίες. Στις αγγελίες μόνο για σερβιτόρες και παιδιά για delivery. Εγώ ψάχνω για κανένα αρχιτεκτονικό γραφείο, ή κατασκευαστική εταιρεία ή για γραφίστα. Ο Μάκης για οτιδήποτε έχει σχέση με κομπιούτερ που να πληρώνει και λιγάκι. Τίποτα για μένα και μέχρι στιγμής ξεραΐλα και για τον Μάκη. Αρχίζει το άγχος. Όχι ότι δεν μας έχει ξανατύχει κάτι τέτοιο. Πέρσι τέτοια εποχή ένα ακριβώς από τα ίδια περνάγαμε (δεν μας πάει εμάς το καλοκαίρι). Τα έχουμε περάσει και ξέρουμε πώς είναι.

Εγώ πέρσι είχα καταφέρει να βρω δουλειά σε μια κατασκευαστική εταιρεία που πουλάει κουζίνες, κουφώματα πλακάκια, κλπ. που  κάνει και μελέτες διακόσμησης σε πελάτες που ζητούν μια πρόταση και προσφορά. Έτσι θεώρησα καλή ευκαιρία τη δουλειά αυτή εφόσον ξεκαθάρισα ότι αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι ο σχεδιασμός και όχι η πώληση, αν και βεβαίως θα βοηθούσα και στο δεύτερο. Δεν σκέφτηκα πως και την κοπέλα του αφεντικού αυτό ακριβώς θα την ενδιέφερε, οπότε τελικά βρέθηκα να προσπαθώ να γίνω καλή πωλήτρια και γραμματέας/ βοηθός της κοπέλας του αφεντικού, η οποία τύχανε να είναι πιο αυστηρή (για ασήμαντα πράγματα) κι από το ίδιο το αφεντικό. Αυτό που ζητάω από την δουλειά μου, είναι να μου δίνει τη δυνατότητα να είμαι δημιουργική. Σπούδασα τέσσερα χρόνια στην Αγγλία για να μπορώ να κάνω μια δουλειά που πραγματικά μου αρέσει. Από τα αφεντικά μου πάλι, αυτό που ζητάω, είναι να μου δείχνουν ότι εκτιμούν την προσπάθειά μου (και προσπάθεια κάνω πραγματική), να με εμπιστεύονται, και να μου μιλούν με σεβασμό. Αν νιώσω ότι δεν εκτιμάται η δουλειά μου και ότι σχεδόν για τον μόνο λόγο που μου μιλάς είναι για να μου την λες με μεγάλη αγένεια για ασήμαντα πράγματα (όπως γιατί δεν άδειασα ένα τασάκι στο δίπλα γραφείο, ή γιατί δεν έφτιαξα καφέ φίλτρου όταν ήρθα στην δουλειά), στο στυλ «να μην ξανασυμβεί!», τότε δεν περιμένω και πολύ για να βρω μια ευκαιρία να την κάνω. Και την ευκαιρία την βρήκα. Εμ, δε φτάνει που δε μου άρεσε η δουλειά, από πάνω ήμουν και ο αποδέκτης του άγχους και της ανασφάλειας των άλλων. Τα παραπάνω παράπονα δεν ειπώθηκαν ποτέ. Άλλωστε δεν υπήρχε λόγος, ούτε και θα έβρισκε κανείς το δίκιο του. Ο καθένας τον δρόμο του και όλοι φίλοι. Σε ένα μήνα θα ξεκινούσα άλλη δουλειά που είχα βρει, σε μια άλλη κατασκευαστική πολυκατοικιών. Θα ήμουν στο εργοτάξιο σε κουβούκλιο, να απαντώ τηλέφωνα και να κλείνω ραντεβού σε άτομα που ενδιαφέρονται για κάποιο από τα διαμερίσματα ενός συγκροτήματος πολυκατοικιών που βρίσκεται υπό κατασκευή. Επίσης, για οποιονδήποτε σχεδιασμό και αλλαγή θα ήθελαν, θα ήμουν εγώ υπεύθυνη και το κόστος για αυτό το σέρβις θα ήταν δική μου υπόθεση. Μια χαρά δηλαδή, και πολύ πιο κοντά σ’ αυτά που θέλω πραγματικά να κάνω.

Ο Μάκης από την άλλη, είχε βρει δουλειά (πέρσι κι αυτός) σε μια σχολή πληροφορικής που βρισκόταν στα πρόθυρα να κλείσει. Τον πήραν για υπεύθυνο εκεί και του είπαν ότι θα κάνει training και ότι θα του δείξουν ό,τι χρειάζεται να μάθει για να μπορεί να βοηθήσει τη σχολή. Σε κανέναν χρόνο θα αποφάσιζαν αν θα έκλεινε η σχολή ή αν θα την έφτιαχναν λιγάκι γιατί ήταν πλέον σε σχετικά άθλια κατάσταση σε σύγκριση με τις τόσες καλοσχεδιασμένες και διακοσμημένες σχολές πληροφορικής. Τελικά ούτε training του έκαναν ούτε κανείς ενδιαφερόταν για αυτή την σχολή και σε ό,τι προσπάθεια και να έκανε ο Μάκης (όχι τεράστια βέβαια γιατί από μόνος του τι να κάνει;) δεν έβρισκε ανταπόκριση. Έτσι αρχές καλοκαιριού η απόφαση πάρθηκε και η σχολή έκλεισε…

Μέσα καλοκαιριού τώρα και είμαστε όπως ήμασταν πέρσι τέτοια εποχή. Η διαφορά είναι ότι το ενοίκιο από το Σεπτέμβρη θα ανέβει στα πεντακόσια. Όσο για μένα αμφιβάλω αν θα με πάρει κάποιος σε άλλη δουλειά και αυτή που είχα συμφωνημένη δεν την βλέπω να ξεκινάει ποτέ, γιατί από Ιούλη πήγαμε για Σεπτέμβρη (και αν), γιατί κανείς μέχρι τώρα δεν έχει ενδιαφερθεί για αγορά διαμερίσματος και φοβούνται να πάρουν κι εμένα και να έχουν άλλο ένα έξοδο. Οπότε μένουμε με το ότι και ο Μάκης να βρει μια δουλειά, εγώ πολύ πιθανόν να μην βρω τίποτα. Αν υποθέσουμε ότι χρειαζόμαστε δύο χιλιάδες ευρώ το μήνα, που τόσα περίπου βγάζαμε τον χειμώνα και δεν μας έμενε τίποτα (ενοίκιο, Τ.Ε.Β.Ε. και για τους δυο μας, λογαριασμοί, βενζίνες, κλπ.). Κι αν υποθέσουμε, πολύ λογικά και πάλι, πως φέτος θα έχουμε παραπάνω έξοδα (γέννα, μωρό, γιατρούς, κλπ.), τότε βγάζουμε το συμπέρασμα πως βρισκόμαστε σε αδιέξοδο…

Οι δύσκολες ώρες ξεκίνησαν αρχικά με βραδυπεψία, η οποία μετά απο πολλά ρεψίματα κατέληγε σε ανακατωσούρα, όση σόδα και να έπινα. Ένα φρούτο μπορεί να έτρωγα και να ένιωθα το στομάχι μου βαρύ για πέντε ώρες. Και ένα απόγευμα, εκεί που πήγαινα στη κουζίνα να μιλήσω στον Μάκη, μου ήρθε ξαφνική και ανεξήγητη τάση για φυγή προς την τουαλέτα και «απελευθέρωση» απ’ τη σπανακόπιτα που είχα φάει πριν δυο ώρες. Και έτσι ξεκινήσαμε και τους εμετούς. Στα καλά καθούμενα δηλαδή.

Και να ήξερα από πριν τί θα μου έφερνε αναγούλες, καλά θα ήταν. Τώρα όμως μια χαρά μου φαίνονται όλα (εκτός αυτών μου με έχουν ανακατώσει μέχρι τώρα) και αφού τα φάω κάνω ώρες να τα χωνέψω, ρεύομαι σαν το γουρούνι και νιώθω και καλύτερα από πάνω. Και τελικά –αν είμαι τυχερή – τα βγάζω όλα και ησυχάζω πια!

Τα αγαπημένα μου φαγητά με εκδικούνται! Δεν μπορώ να φάω με τίποτα τζατζίκι. Τζατζίκι που εγώ το έτρωγα με όλα. Μόνο με τα γλυκά δεν το δοκίμασα, κατά τα άλλα με όλα τζατζίκι. Αμ και η σπανακόπιτα; Και μάλιστα της πεθεράς μου που από τότε που ήμασταν φοιτητές, κάθε φορά που ανεβαίναμε Αγγλία από διακοπές στα σπίτια μας, έβαζε στο Μάκη και σπανακόπιτα για να έχουμε να φάμε την πρώτη μέρα. Και πόσο μου αρέσει από τότε αυτή η σπανακόπιτα μέχρι που ήρθε η μέρα να την βγάλω κι αυτή στην τουαλέτα. Ένα από τα ίδια με τα ντολμαδάκια της πεθεράς μου. Ολόκληρη κατσαρόλα μας έφερνε τώρα που είμαι έγκυος να τρώμε ωραίο φαγάκι και σε ένα βαζάκι τζατζίκι από δίπλα. Ο πεθερός τα τύλιγε ένα ένα μικρά μικρά. Αρχικά η χαρά του παιδιού, μέχρι που κι αυτά κατέληξαν στην τουαλέτα.  Κάποια στιγμή είπα να σταματήσω να τρώω τα φαγητά που μου αρέσουν πολύ μπας και μου μείνει και κανένα φαγητό να μου αρέσει μέχρι το τέλος αυτής της εγκυμοσύνης. Μακαρόνια με τυρί και πιπέρι. Αυτά είναι τα μόνα σίγουρα μέχρι τώρα. Μακαρόνια με τυρί και πιπέρι και μια χωριάτικη από δίπλα!

Διαβάστε τη συνέχεια »

Πόσο; Τρία χιλιάρικα ευρώ παρακαλώ. Τόσο στοιχίζει να γεννήσεις σε ιδιωτική κλινική τη σήμερον ημέρα. Σε εξάκλινο ή τετράκλινο και αν δεν χρειαστείς πολλά πολλά. Για μονόκλινο δεν το συζητάμε βεβαίως. Και αν πάθεις και κάτι σοβαρό – ο Θεός να φυλάει – σε τρέχουν σε κρατικό νοσοκομείο γιατί αυτοί δεν θέλουν τέτοια στην κλινική τους.

«Ευχαριστώ, αλλά δεν θα πάρω. Έχω κι άλλα να κάνω με τόσα λεφτά. Όλο το δωμάτιο του μωρού μπορώ να φτιάξω με τόσα χρήματα!»

«Να ρωτήσουμε τη Μαρία (δεν μιλάμε για τη δική μου φιλενάδα τώρα, απλά Μαρίες στην Ελλάδα ουκ ολίγες) λοιπόν που γέννησε στο ΕΛΕΝΑ να μας πει πόσο ήταν και πώς της φάνηκε. Να μας συστήσει και το γιατρό της».

Έκανα όπως μου είπε ο Μάκης. Πήρα την παλιά του συμμαθήτρια. Μου είπε τα καλύτερα και για τον γιατρό και για το ΕΛΕΝΑ. Τρία παιδιά έχει κάνει. Το καθένα σε διαφορετική κλινική. Τα πρώτα δύο σε ιδιωτικές και το τρίτο στο ΕΛΕΝΑ. Της άρεσε παραπάνω το τελευταίο για πολλά και διάφορα.

Το πήραμε απόφαση. Κλείσαμε ραντεβού μετά από δύο εβδομάδες στον καινούργιο γιατρό. Οι μέρες πέρασαν σχετικά γρήγορα αυτή τη φορά αν και δεν δουλεύω πλέον. Από εγκυμοσύνη δεν έχω καταλάβει τίποτα ιδιαίτερο μέχρι στιγμής παρά μόνο ακόμα χειρότερη δυσκοιλιότητα από ό,τι πριν, βραδυπεψία – και μπόλικη φροντίδα από τον Μάκη.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Δευτέρα σήμερα και μετά την δουλειά είναι να πάρω τηλέφωνο στη γυναικολόγο μου να πάω για εξέταση. Πρώτος υπέρηχος. Ίσως κάτι δούμε που να μας συγκινήσει. Κάτι που να μας κάνει να καταλάβουμε πως θα γίνουμε γονείς! Στη δουλειά λέω πως είμαι έγκυος και δείχνουν χαρούμενοι. Ούτως ή άλλως σε μια εβδομάδα θα φύγω από κει και σε κανένα μήνα θα ξεκινήσω άλλη δουλειά. Θα πρέπει να το πω στους επόμενους ότι είμαι έγκυος και ελπίζω να μην δημιουργηθεί πρόβλημα. Ούτως ή άλλως με Τ.Ε.Β.Ε. θα είμαι, οπότε τίποτα το ιδιαίτερο γι αυτούς εκτός της άδειας που θα πρέπει να πάρω όταν γεννήσω.

Ήρθε το απόγευμα και χεράκι-χεράκι με τον Μάκη πάμε στη γυναικολόγο. Έρχεται η σειρά μου, οπότε με ρωτάει πόσες μέρες καθυστέρησης έχω.

«Τρεις μόνο, αλλά έκανα δύο τεστ και βγήκαν θετικά»

«Α, τότε δεν ξέρω αν θα φαίνεται τίποτα στον υπέρηχο. Μετά τις οκτώ μέρες φαίνεται κάτι. Έλα κάτσε όμως να δούμε μήπως και…»

Έκατσα (ξάπλωσα δηλαδή) κάπως απογοητευμένη. Το πήρα απόφαση πως σήμερα δεν θα ζούσαμε τη συγκινητική σκηνή που βλέπουμε στα έργα. Ο άντρας δεν θα έπιανε το χέρι της γυναίκας και δεν θα κοιταζόντουσαν με βουρκωμένα μάτια αμέσως μετά την θέαση του παιδιού τους στην οθόνη του υπέρηχου.

«Λοιπόν αυτό που βλέπω εδώ είναι ότι το ενδομήτριό σου είναι πολύ παχύ. Αυτό συμβαίνει λίγο πριν να έχουμε την περίοδο μας, αλλά αυτό είναι ακόμα πιο παχύ. Έχει πάχος εγκυμοσύνης. Εφόσον μου λες πως βγήκαν και δύο θετικά τεστ, τότε 99,9% είσαι έγκυος».

«Μάλιστα. Οπότε το 100% πότε να έρθουμε να το μάθουμε;»

«Θα μου ξανάρθεις την ερχόμενη Δευτέρα για να είμαστε σίγουροι ότι θα φαίνεται, εντάξει;»

«Εντάξει».

«Μέχρι τότε, να έχεις υπόψη σου πως το πρώτο τρίμηνο δεν κάνουμε καθόλου σεξ και αργότερα μόνο αν δεν έχουμε κανένα πρόβλημα, κι αυτό με προφύλαξη. Προσέχουμε τη διατροφή μας, αν καπνίζεις το ξεχνάς, δεν πίνουμε αλκοόλ, δεν κάνουμε βαριές δουλειές (σκούπα, τίναγμα χαλιών, σήκωμα βαριών αντικειμένων, κ.ο.κ) και ξεκινάς να παίρνεις φυλλικό οξύ και μαγνήσιο. Ασβέστιο και σίδηρο, μετά τις αιματολογικές εξετάσεις που θα κάνουμε. Κατά τα άλλα σαν και πρώτα.»

Διαβάστε τη συνέχεια »

Τώρα, είναι θετικό αυτό το τεστ ή μας δουλεύει; Ξαναπιάνω τις οδηγίες χρήσεως στα χέρια μου και αρχίζω να ξαναδιαβάζω. «Οι δύο γραμμές μπορεί να έχουν διαφορετικό χρώμα μεταξύ τους, αλλά αυτό δεν έχει σημασία». Δηλαδή θετικό είναι! Απίστευτο! Από την πρώτη; Ωχ και λεφτά δεν έχουμεεεε! Μα καλά, είμαι έγκυος; Τι θα πει ο Μάκης; Πω, πω…!

Αποφασίζω να αφήσω το τεστ με τις οδηγίες πάνω στο κρεβάτι και φωνάζω τον Μάκη στο δωμάτιο. Τον κατευθύνω στο κρεβάτι για να το δει και να καταλάβει μόνος του.

«Τ’ είναι αυτό;»

«Σαν τι σου φαίνεται;» Ταυτόχρονα χαχανίζω, όπως κάθε φορά που έχω ένταση…

Ο Μάκης με κοιτάει πιστεύοντας ότι του κάνω πλάκα. Και πώς να μην το πιστεύει; Πριν ένα δεκαπενθήμερο με εικοσαήμερο, 27 Απριλίου που ήταν τα γενέθλια μου, ζήτησα για δώρο να προσπαθήσουμε για μωρό εκείνες τις μέρες (που ήταν και οι γόνιμες μου όπως και του είπα). Στο κάτω κάτω πόσες πιθανότητες έχουμε; Ένα μικρό 20% όλο κι όλο. Η αρχική του απάντηση ήταν ένα «δεν υπάρχει περίπτωση», αλλά όταν ξέρεις, προετοιμάζεσαι και ανάλογα. Το είχα ζητήσει ένα μήνα πριν, οπότε με το πολύ το μπίρι μπίρι, μέχρι να φτάσουν τα γενέθλια το είχε πια χωνέψει (μπορεί να έψαξε και στο internet τις πιθανότητες για να είναι σίγουρος). Τέσσερις μέρες μετά επισκέφτηκα το φαρμακείο και αγόρασα ένα τεστ εγκυμοσύνης που ανιχνεύει εγκυμοσύνη ακόμα και πέντε μέρες μετά τη σύλληψη. Πήρα το διπλό, γιατί ποτέ δεν ξέρεις (πάντως, ούτως ή άλλως συμφέρει). Περίμενα 2 ολόκληρες μέρες μέχρι να κάνω το πρώτο τεστ. Αρνητικόν! Ε, τι περίμενα κι εγώ από την πρώτη; Απογοήτευση… Δεν είπα τίποτα στον Μάκη.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Ξεκινάμε!

Εδώ και καιρό (πολύ καιρό δηλαδή) έχω στα  folders του υπολογιστή μου ένα ημερολόγιο. Το ξεκίνησα λίγο μετά από την ημέρα που έμαθα οτι είμαι έγκυος με το πρώτο μου παιδί (τον Γιώργο, ο οποίος γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 2007). Ό,τι μου συνέβαινε, ό,τι σκεφτόμουν και ό,τι ένιωθα, όλα είναι καταγραμμένα μέσα σ’ αυτό το ημερολόγιο. Πώς περνούσαν οι μέρες, η αγωνία του κάθε υπέρηχου, η πορεία της δουλειάς μας, η νέα μας καθημερινότητα… Όλα αποτυπώνονται φυσικά και αβίαστα εκεί μέσα. Δεν έκανα καμιά προσπάθεια τροποποίησης  των βιωμάτων της περιόδου εκείνης. Ό,τι γράφτηκε, γράφτηκε!

Τώρα, σιγά γιγά θα αρχίσουν να αραδιάζονται και εδώ μέσα. Γιατί, τελικά, όταν γράφεις κάτι, αποκτά μεγαλύτερη αξία όταν το μοιράζεσαι με άλλους και συζητάς γι αυτά.

Λοιπόν, ξεκινάμε!