Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘μήνας δεύτερος’

Οι δύσκολες ώρες ξεκίνησαν αρχικά με βραδυπεψία, η οποία μετά απο πολλά ρεψίματα κατέληγε σε ανακατωσούρα, όση σόδα και να έπινα. Ένα φρούτο μπορεί να έτρωγα και να ένιωθα το στομάχι μου βαρύ για πέντε ώρες. Και ένα απόγευμα, εκεί που πήγαινα στη κουζίνα να μιλήσω στον Μάκη, μου ήρθε ξαφνική και ανεξήγητη τάση για φυγή προς την τουαλέτα και «απελευθέρωση» απ’ τη σπανακόπιτα που είχα φάει πριν δυο ώρες. Και έτσι ξεκινήσαμε και τους εμετούς. Στα καλά καθούμενα δηλαδή.

Και να ήξερα από πριν τί θα μου έφερνε αναγούλες, καλά θα ήταν. Τώρα όμως μια χαρά μου φαίνονται όλα (εκτός αυτών μου με έχουν ανακατώσει μέχρι τώρα) και αφού τα φάω κάνω ώρες να τα χωνέψω, ρεύομαι σαν το γουρούνι και νιώθω και καλύτερα από πάνω. Και τελικά –αν είμαι τυχερή – τα βγάζω όλα και ησυχάζω πια!

Τα αγαπημένα μου φαγητά με εκδικούνται! Δεν μπορώ να φάω με τίποτα τζατζίκι. Τζατζίκι που εγώ το έτρωγα με όλα. Μόνο με τα γλυκά δεν το δοκίμασα, κατά τα άλλα με όλα τζατζίκι. Αμ και η σπανακόπιτα; Και μάλιστα της πεθεράς μου που από τότε που ήμασταν φοιτητές, κάθε φορά που ανεβαίναμε Αγγλία από διακοπές στα σπίτια μας, έβαζε στο Μάκη και σπανακόπιτα για να έχουμε να φάμε την πρώτη μέρα. Και πόσο μου αρέσει από τότε αυτή η σπανακόπιτα μέχρι που ήρθε η μέρα να την βγάλω κι αυτή στην τουαλέτα. Ένα από τα ίδια με τα ντολμαδάκια της πεθεράς μου. Ολόκληρη κατσαρόλα μας έφερνε τώρα που είμαι έγκυος να τρώμε ωραίο φαγάκι και σε ένα βαζάκι τζατζίκι από δίπλα. Ο πεθερός τα τύλιγε ένα ένα μικρά μικρά. Αρχικά η χαρά του παιδιού, μέχρι που κι αυτά κατέληξαν στην τουαλέτα.  Κάποια στιγμή είπα να σταματήσω να τρώω τα φαγητά που μου αρέσουν πολύ μπας και μου μείνει και κανένα φαγητό να μου αρέσει μέχρι το τέλος αυτής της εγκυμοσύνης. Μακαρόνια με τυρί και πιπέρι. Αυτά είναι τα μόνα σίγουρα μέχρι τώρα. Μακαρόνια με τυρί και πιπέρι και μια χωριάτικη από δίπλα!

(περισσότερα…)

Advertisements

Read Full Post »

Πόσο; Τρία χιλιάρικα ευρώ παρακαλώ. Τόσο στοιχίζει να γεννήσεις σε ιδιωτική κλινική τη σήμερον ημέρα. Σε εξάκλινο ή τετράκλινο και αν δεν χρειαστείς πολλά πολλά. Για μονόκλινο δεν το συζητάμε βεβαίως. Και αν πάθεις και κάτι σοβαρό – ο Θεός να φυλάει – σε τρέχουν σε κρατικό νοσοκομείο γιατί αυτοί δεν θέλουν τέτοια στην κλινική τους.

«Ευχαριστώ, αλλά δεν θα πάρω. Έχω κι άλλα να κάνω με τόσα λεφτά. Όλο το δωμάτιο του μωρού μπορώ να φτιάξω με τόσα χρήματα!»

«Να ρωτήσουμε τη Μαρία (δεν μιλάμε για τη δική μου φιλενάδα τώρα, απλά Μαρίες στην Ελλάδα ουκ ολίγες) λοιπόν που γέννησε στο ΕΛΕΝΑ να μας πει πόσο ήταν και πώς της φάνηκε. Να μας συστήσει και το γιατρό της».

Έκανα όπως μου είπε ο Μάκης. Πήρα την παλιά του συμμαθήτρια. Μου είπε τα καλύτερα και για τον γιατρό και για το ΕΛΕΝΑ. Τρία παιδιά έχει κάνει. Το καθένα σε διαφορετική κλινική. Τα πρώτα δύο σε ιδιωτικές και το τρίτο στο ΕΛΕΝΑ. Της άρεσε παραπάνω το τελευταίο για πολλά και διάφορα.

Το πήραμε απόφαση. Κλείσαμε ραντεβού μετά από δύο εβδομάδες στον καινούργιο γιατρό. Οι μέρες πέρασαν σχετικά γρήγορα αυτή τη φορά αν και δεν δουλεύω πλέον. Από εγκυμοσύνη δεν έχω καταλάβει τίποτα ιδιαίτερο μέχρι στιγμής παρά μόνο ακόμα χειρότερη δυσκοιλιότητα από ό,τι πριν, βραδυπεψία – και μπόλικη φροντίδα από τον Μάκη.

(περισσότερα…)

Read Full Post »